این مطلب را یکی دوستان چلچراغی برایم ایمیل کرده بود فکر کنم از خواندنش لذت ببرید ممنون از آمنه که این مطلب تایپ کرد و برایم فرستاد
نمی خواهم دیوار های خانه ام شیشه ای باشد
سرگیجه ی شماره ی 50
آسیب شناسی حریم خصوصی
ستون چهارم
پرونده «حریم خصوصی»بنا به دلایلی یک هفته به تعویق افتاد.اما فکر می کنم باید همین هفته درباره ی حریم های خصوصی مان حرف بزنیم.پرونده سازی برای حریم خصوصی به اندازه ی کافی دیر شده است.
وقتی چیزی به نام حریم خصوصی وجود ندارد مسلماً پرونده سازی برای آن هم بی معناست. میشود سال ها وسال ها از «بحران هویت»در دنیای مدرن نوشت ما همیشه می دانی هیچ وقت به تو اجازه نمی دهند هویت مستقل خود را داشته باشی.هر چه بیشتر بر حریم خصوصی ات پافشاری کنی و هر چه دیوارهای خانه ات را بالا ببری، بیشتر زیر نطر گرفته می شوی و بشتر فرو می ریزی.کافی است تو را بترسانند.بعد آنقدر می ترسی که نمی چند سال پیش این موچ وحشت را در Face off توانی فکر کنی یا شاید می ترسی که فکر کنی.فیلم تغغیر چهره یا
ایجاد کرد که آیا علم ژنتیک با همانند سازی انسان ها خواهد توانست انسانی کاملاً شبیه تو خلق کند که هر وقت لازم باشد وارد حریم خصوصی تو بشود،به جای تو با بچه هایت صحبت کند یا در صورت امکان زیر چند ورق را هم امضا کند؟
در فیلم دشمن مردم این صحنه را که ممکن است که حتی در کفش ها و کمربند های تو میکروفون های ماهواره ای کار گذاشته شده باشد، عرق سرد بر تن همه نشاند. بعد این سوال مطرح شد که آیا دستگاه های موبایل که ای نطور در جهان شایع شده اند دستگاههای جاسوسی دولت ها نیستند؟
با همه این حرف ها شاید بتوانیم نگاهی دیگر به فیلم جنجالی«بولینگ برای کمباین»هم بیندازیم.فیلم مایکل مور بر اساس خشونت های مسلحانه در مدارس آمریکا شکل گرفته(این پدیده را در شماره ی 36 مورد برررسی قرار دادیم)اما مایکل مور در تحلیل این پدیده حرف تازه و تکان دهنده ای می زند.به عقیده ی او علت کشتار در مدارس آمریکا را نمی توان به قانون آزادی حمل اسلحه مربوط دانست چرا که این قانون در بسیاری از کشور های جهان در حال اجرا است و این کشور ها با پدیده ی بی نظیر کشتار در مدارس مواجه نیستند.
مایکل مور این نظریه را هم که علت خشونت نوجوانان آمریکایی را تاریخ سراسر جنگ و خون ریزی این کشور می دانند با مقایسه با تاریخ آمریکا با تاریخ کشور هایی نظیر آلمان و انگلیس رد می کند.از طرف دیگر به عقیده ی مور سینمای خشن هالیوود هم امروزه جهانی تر از آن است که فقط مردم آمریکا را تحت تأثیر قرار دهد.پش قضیه از کجا آب می خورد؟
مایکل مور در فیلم مستند خود تصویری از خانه های آمریکایی عرضه می کند.خانه هایی که شب ها درهایشان با قفل و زنجیرو دزدگیر بسته می شوند و ساکنان آنها شب ها با تفنگ هایی که زیر متکاهایشان گذاشته اند، می خوابند.مایکل مور خیلی سریع تصویری از خانه های بی درو پیکرکانادا ارائه می دهد:شهری که تنها یک کیلومتر با دیترویت آمریکا فاصله دارد.مردم کانادا در خانه های قفل شده زندگی نمی کنند اما حریم خصوصی آنها محترم تر از شهروندان آمریکایی است.در فیلم بولینگ برای کمباین علت اصلی خشونت مردم آمریکا اخبار شبانه ی تلویزیونی این کشور دانسته شده؛اخباری جز گزارش جنگ ها و غارت ها و قتل ها چیز دیگری برای بیننده هایش ندارد.مایکل مور در پایان فیلم می گوید به طور حتم کسانی هستند که بدشان نمی آید مردم این کشور را در هراس و ترس نگاه دارند.اول خطر حمله ی شوروی بود،بعد ایدز،بعد حمله های تروریست ها،بعد خطر بمب های میکروبی. بحران در آمریکا پایان نمی یابد چرا که در این میان کسانی هستند که از بحران سازی و سر درگمی مردم سود می برند.انسان امروز یک انسان تبلیغات زده است.مثل یک توپ مدام ازاین سو به آن سو غلط می خورد.او دیگر از آن خودش نیست.به او خیلی زود یاد می دهند چه بپوشد، چه بخواند یا که شب ها چه هنگام به خانه برگردد.به او یاد می دهند که چگونه انسان سر به راهی شود و در مواقع لزوم آدم هم بکشد.
ستون پنجم
داستان 1984با همین تصویر پایان می گیرد.وینستون جوان که ازتله ی اسکرین ها و موشهای جاسوس متنفر بود و یک بار علیهنظام جامعه عصیان کرده بود،بعد از یک عملیات بازپروری به طور کامل شست و شوی مغزی می شود وبه سر کارش بر می گردد:
«دیگر نمی دوید،از شوق فریاد نمی زد،به« وزارت عشق» بازگشته بود و همه چیز را به دست فراموشی سپرده بود.همه چیز را اعتراف می کرد و همه کس را به همدستی با خود متهم می کرد.به چهره ی بزرگ و غول آسای «ناظر کبیر»که روی هر دیواری آویزان بود چشم دوخت.چهل سال طول کشید تا یاد بگیرد که چه خنده ای زیر آن سیبیل مشکی نهفته بود.دو قطره اشک از گوشه ی بینی او فرولغزید.اما همه چیز بر وفق مراد بود.جنگ به پایان رسیده بود.بر وجود خود
درست است دیر زمانی است دیگر دلم به نوشتن نمی رود دیگر آرزوی نویسندگی نمی کنم اما باز موضوعاتی است که نظرم را جلب می کند احساس من هر چه باشد پوچجی فلسفی نیست خواستم این را حتما بگویم که این بزرگ گویی ها به من نمی آید دوست ندارم مانند جماعتی شوم که در کافه می نشینند و تنها از روشنفکری اسمش را همراه کمی کلاسش یاد گرفته اند کل نظریات فلسفی را در قهوه تلخ می بینند روشنفکر از دید من یک مبارز یک آزاده است که من نه مبارز و نه آزاده ام یک انسان در بند چگونه ادعا کند که فکرش روشن است روشنفکری شاید امروز اصطلاحی باشد برای حرفهای غیر قابل فهم زدن اما در فرهنگ لغت خالی من به معنای آزادگی است دوست خوبم تویی که می گویی حرفهایم ناشی از سیاست زدگی است تویی که حس می کنی یک دروغگویی بیش نیستم بدان شاید راست بگویی اما دوست دارم اینگونه نباشم این پست شاید زیاد حالت دفاعی داشته باشد اما می ترسم جزو کسانی حساب شوم که از هم صحبتی با انها هم عذاب می برم
کنار اتوبان شلوغ سردرگم مشغول قدم زدن هستم هوای اطرافم دودی است ماشین ها یکی یکی رد می شوند شاید بی اطلاع از بلایی که هر آن ممکن است بر انها بیاید بلایی که از زلزله و ایدز و طاعون هم بدتر است (ناگهان یاد طاعون کامو می افتم همانی که سارتر و او را جدا کرد یعنی کل روشنبینی او در این اسم خلاصه می شود:طاعون) بلایی همه گیر تر از بدترین بیماری ها و ناشناخته تر از سرطان بلایی از سیل مهیب تر و از مرگ سخت تر ماشین ها بنزین را می سوزانند و با سرعت و شاید ترس از دیدن یکدیگر از کنار هم رد می شوند آن بلای عظیم هم در کنارشان است بلایی به اسم هویت گم شده بلایی به اسم اقتصاد گرایی افراطانه بلایی به اسم ندانستن آری بدترین بلا همین ندانستن همین دانستن ندانستن ها همین مرگ های تدریجی ذهنی است و ذهن همان مرکز زندگی مهم ترین عضو و....گفته بودم مدتی است افسار نوشتار از دستم رها شده خرده بر من مگیر که چنین بد می نویسم بار دیگر صدای سوختن چیزی هواسم را جمع دنیا می کند دود را از ریه ام بیرون می دهم مرگ را می بینم دیگر چیزی نخواهم نوشت دیگر خواهم مرد و تو قاتل منی ای دنیای بی سر و ته شاید به قول شما این احساسات علائم بلوغ باشد اما سخت است مرگ در بلوغ ذهنی من نگاه می کنم به اطرافم اتاقم را می بینم با تمام کتابهای به هم ریخته اش با تمام افکار شلوغش هنوز مرگ را می بینم حواسم کجاست؟ من نیز مرده ام شاید تو هم مرده باشی بیا قیامت کنیم بیا مردگان را زنده کنیم 
و ...که راه حلی چون جهانی شدن برای تمام ملل ندارد اما وقتی دیروز می خواستم برم دفتر مجله ۴۰ چراغ نگاهی هم به دفتر شرق انداختم انگار یک خانه ارواح باشد اگر شما قبل از توقیف این دفتر را می دیدید حرف مرا تصدیق می کردید یک دفتر لبریز از کسالت یک دفتر از ترس دوبار توقیف
نمی دونم چی بنویسم یعنی می دونی به جایی رسیدم که هر چی فکر می کنم موضوعی رو نمی بینم که دیده نشه و لازم به نوشتن باشه هنوز داستان می نویسم هنوز از درد می نویسم هنوز می خونم اما فقط برای خودم توی یک جوی لجن چه چیز را می خواهی بنویسی که لجن نباشه و نوشته هات رو به بوی گند خودش نکشونه؟
شده از همه بترسی و ندونی باید چی کار کنی تا از بین این جماعت که تا دیروز شاید بهترین دوستانت بودند و امروز در دیدگانت به گرگهای کثیفی درست شدن که حتی از سایه اونها هم می ترسی؟
سلام دوستان گفتید چند شعر از دکتر علی شریعتی بنویسم امیدوارم خوشتون بیاد:
دکتر علي شريعتي در دوم آذر ماه سال هزار و سيصد و دوازده در روستاي کاهک از توابع سبزوار به دنيا آمد . پدرش محمد تقي شريعتي از محققان و نويسندگان ديني معاصر و مادرش زهرا اميني است . 
